میثم "پسرم" بود ...

شمالم. کلاچای. بین راه راننده تاکسی تهران – لاهیجان برای نهار نگه داشت در رستورانی نقلی، دنج و جمع و جور. آقاجمال می گفت: من همیشه اینجا برای غذا نگه می دارم. غذایش خانگی است و کار زن و شوهری است که بیشتر از ۵۰ سال دارند با هم زیر سقف همین رستوران هم کار می کنند و هم زندگی.

***

اولین چیزی که در “رستوران میثم” توجه من و همسرم را به خود جلب کرد، وصیت نامه شهیدی بود روی دیوار…: “به نام خدای خون خدای خون سرخ حسین خدای شهدا. من میثم علی پور فرزند احمدرضا و اینجا ۳ راه شهادت است. فاصله ای با شهرک دوئیجی نداریم. کنارم هر چه هست شهدایی اند که آرام خوابیده اند الا رزمنده ای که دارد درد می کشد. تیر همین دقایقی پیش به پهلویش خورد… یا فاطمه زهرا… دیگر صدایی از “محمد” نمی آید. او هم به کاروان شهدا پیوست و من هنوز…

***

از پیرمرد صاحب رستوران پرسیدم؛ چرا مابقی وصیت نامه این شهید را نگذاشتی؟ گفت: این شهید در همین لحظه تیری به قلبش می خورد و به شهادت می رسد. دقت نکردی که بخشی از کاغذ هنوز هم به رنگ خون است؟! همسرم از پیرمرد پرسید؛ با این شهید نسبتی داشتید حاج آقا؟ پیرمرد گفت: پسرم بود. من گفتم: چرا حالا مشکی پوشیدی؟ گفت: امروز سالگرد شهادت میثم است. الان ۲۰ و چند سال است که هر دوشنبه برای میثم مشکی می پوشم. فدای علی اکبر حسین!

برگرفته از وبسایت قعطه 26 نقل از روزنامه وطن امروز/ سه شنبه ۲۱ دی ۸۹

مست و آشفته به خلوتگه راز آمده‌ای

ای که با سلسله زلف دراز آمده‌ای		فرصتت باد که ديوانه نواز آمده‌ای
ساعتی ناز مفرما و بگردان عادت		چون به پرسيدن ارباب نياز آمده‌ای
پيش بالای تو ميرم چه به صلح و چه به جنگ		چون به هر حال برازنده ناز آمده‌ای
آب و آتش به هم آميخته‌ای از لب لعل		چشم بد دور که بس شعبده بازآمده‌ای
آفرين بر دل نرم تو که از بهر ثواب		کشته غمزه خود را به نماز آمده‌ای
زهد من با تو چه سنجد که به يغمای دلم		مست و آشفته به خلوتگه راز آمده‌ای
گفت حافظ دگرت خرقه شراب آلوده‌ست		مگر از مذهب اين طايفه بازآمده‌ای

 

 

---

پ.ن:

برای دوباره نوشتنم دنبال بهانه می گشتم

بهانه ای بهتر از حافظ پیدا نکردم

و البته چیزی که دور بودنهایم با آن به چشم نیاید

حالا بهر طریقی بود برگشته ام تا دوباره بنویسم

انشالله که بخیرباشد

التماس دعای شدید

یا علی